Artyści » agregandado (Polska)

O odpowiednie wykończenie potańcówek do oporu i jeszcze dłużej zadbają muzycy z zespołu agregandado!

Agregandado to toruński ensamble instrumentalny, który powstał, aby grać do tańca. Kropka. Ideowo i w praktyce agregandado bardzo mocno jest związane z działalnością toruńskiej grupy n obrotów. Ważnymi atraktorami estetycznego działania zespołu są tradycyjne muzyczno-taneczne kultury Kujaw i Kurpii na równi z kulturą szwedzką oraz francuską, a w szczególności ich polskimi ogniwami.  Do agregandadowego repertuaru dostały się już polski i slängpolski, schottisy, kujawiaki, wiwaty, powolniaki i mazurki oraz przeróżne tańce ludowego balu z wielu zakątków Europy. Agregandadowi muzykanci przygrywają niemal do każdego n-obrotowego potańcu i zasilają coponiedziałkowe Sesje Melodii Tanecznych Tradycyjnie. Z wytęsknieniem czekają też na kolejny Festiwal Numinosum!

 

Agregandado w podstawowym składzie jest kwintetem:

Dariusz Rybiński – flety, harmonijka ustna

Paulina Władecka – flet poprzeczny

Izabela Strąk – skrzypce, basetla, bęben obręczowy

Adam Miazgowski – basetla

Dominik Wóltański – skrzypce

 

Grupa „n obrotów”. To pasjonaci tańców tradycyjnych, nierzadko mocno wirowych. Fascynują ich muzyczno-­taneczne tradycje północnej Polski oraz krajów, w których taniec polski przed wiekami się zadomowił w szczególności Szwecji i Francji. Wędrują w poszukiwaniu dawnych mistrzów tańca, gry i śpiewu. Sami też nie tylko tańczą, ale i muzykują. Regularnie prowadzą w Toruniu otwarte na wszystkich amatorów tańca zabawy taneczne, czyli potańcówki.

Swoją pasją i umiejętnościami dzielą się z innymi w czasie prowadzonych warsztatów. Na scenę wychodzą z miniaturami tanecznymi bazującymi na tradycyjnych krokach ubierając w sceniczne słowa to, co się w głębi tańca wydarza, zachęcając tym i inspirując do wyjścia na parkiet. A sięgają do korzeni w poszukiwaniu dopieszczonego przez wieki, eminentnego i wytwornego piękna.

Tematem szczególnie obszernie podejmowanym przez grupę n obrotów są tańce polskiego pochodzenia, które na przestrzeni wieków zyskały uznanie w innych krajach europejskich, rozwinęły się tam i są po dziś dzień tańczone. Szczególnymi w tym kontekście tańcami są polska ze Szwecji oraz pols z Norwegii, które korzeniami sięgają XVI i XVII wieku i wspólnych kontaktów dworskich Polski i Szwecji. Drugim takim tańcem, jest mazurka, której obecność we Francji, Włoszech i Skandynawii datowana jest od XIX wieku.

Wyeksportowane polskie tańce poznajemy w grupie n obrotów poprzez ich zestawienie z aktualnie znanymi tańcami polskimi z Polski, w szczególności z kujawiakiem i kujawskim chodzonym, wiwatami z Wielkopolski oraz powolniakiem z Kurpii, które to wydają się najbardziej archaiczne, a przez to prawdopodobnie bliższe źródłom pochodzenia tańców polskich ze Szwecji i Francji, aniżeli pozostałe obecne popularne tańce polskie.